Agent AI zużył przez osiem tygodni 170 kWh. Przeciętny polski dom zużywa w tym czasie 281

Pytanie o zużycie prądu przez sztuczną inteligencję zwykle kończy się na szacunkach. Zeke Hausfather, klimatolog pracujący w Stripe i w Berkeley Earth, zrobił coś innego: przez osiem tygodni zapisywał każde polecenie wydane agentowi do pisania kodu i policzył, co z tego wyszło.

Pomiar objął 56 dni, od 31 maja do 25 lipca 2026 roku. Wynik opublikował 5 sierpnia na blogu The Climate Brink. Najlepszy szacunek to około 170 kilowatogodzin energii zużytej w centrum danych, przy przedziale niepewności od 70 do 330 kilowatogodzin.

Hausfather wpisał w tym czasie 1138 poleceń. Jego zapisy pokazują ponad 14 tysięcy osobnych wywołań modelu, czyli około dwunastu na każde polecenie. Przez te wywołania przeszło 3,2 miliarda tokenów, czyli kawałków tekstu, na jakie model dzieli to, co czyta i pisze.

Na tym polega różnica między czatem a agentem. W czacie jedno pytanie to jedna odpowiedź. Agent dostaje zadanie, a potem sam wykonuje kolejne kroki: czyta pliki, pisze kod, sprawdza wynik, poprawia. Każdy taki krok jest osobnym wywołaniem modelu i każdy kosztuje. Przeliczenie na jedno wpisane polecenie daje około 150 watogodzin, przy przedziale od 60 do 290.

To mniej więcej 600 razy więcej niż środkowe pytanie zadane zwykłemu czatowi, przy czym i ten stosunek ma szeroki przedział: od 250 do 1200 razy. Dla porównania Sam Altman podał kiedyś dla pojedynczego zapytania do ChatGPT wartość 0,34 watogodziny.

Po publikacji Hausfathera w sieci pojawiły się nagłówki mówiące, że agenty marnują 96 procent energii na ponowne czytanie własnej pamięci. Liczba 96 procent jest w jego tekście, ale dotyczy czego innego.

Chodzi o udział w tokenach. Przy każdym z 14 tysięcy kroków agent musi mieć przed oczami cały dotychczasowy kontekst rozmowy, więc odczytuje go od nowa. Te powtórzone odczyty to 96 procent wszystkich przetworzonych tokenów. Sam tekst, który agent napisał, to 0,4 procenta.

Energia rozkłada się jednak inaczej, bo token odczytany z pamięci podręcznej kosztuje według przyjętego w tym wyliczeniu założenia około jednej dziesiątej tego, co token liczony od zera. Hausfather pisze wprost, że założenia w tej sprawie wahają się między 1 a 25 procentami i że to jest główne źródło niepewności w całym jego pomiarze. Udział ponownych odczytów w ENERGII jest więc znacznie mniejszy niż w tokenach, a jego dokładnej wartości nikt dziś nie zna.

Główny Urząd Statystyczny podał 20 września dane o zużyciu energii w gospodarstwach domowych za 2025 rok. Na jednego odbiorcę wypadło 1832,8 kilowatogodziny rocznie, w miastach 1609,5, a na obszarach wiejskich 2277,1. Odbiorców było 16,765 miliona, a łączne zużycie wyniosło 30 727,6 gigawatogodziny.

Po przeliczeniu rocznego zużycia na te same 56 dni, które obejmował pomiar, wychodzą następujące wielkości.

• Przeciętne gospodarstwo domowe w Polsce: około 281 kilowatogodzin przez 56 dni. Praca jednej osoby z agentem to 60 procent tego.
• Mieszkanie w mieście: około 247 kilowatogodzin. Agent to 69 procent tego.
• Dom na wsi: około 349 kilowatogodzin. Agent to 49 procent tego.

W skali roku szacunek Hausfathera to 1,1 megawatogodziny, przy przedziale od 0,4 do 2,2, i około 370 kilogramów dwutlenku węgla. Roczne zużycie jednej osoby pracującej w ten sposób jest więc porównywalne z rocznym zużyciem prądu przez całe przeciętne polskie gospodarstwo domowe. Prąd ten nie płynie jednak z polskiej sieci, tylko z sieci zasilającej centra danych za granicą, więc emisja przypisana tej pracy zależy od tamtejszego miksu, a nie od polskiego.

• Żaden dostawca modeli granicznych nie publikuje zużycia energii na token. Hausfather nazywa to największą luką w danych w całej tej dziedzinie. Bez tego każde wyliczenie jest odtwarzaniem od zewnątrz.
• Trzy niezależne opublikowane metody dały wyniki rozrzucone między 70 a 330 kilowatogodzin. To ponad czterokrotna różnica przy tym samym zbiorze danych.
• Badany jest programistą używającym agenta codziennie i intensywnie. Sam pisze, że jest daleko na skraju rozkładu użycia, a nie w jego środku.
• Pojedyncze polecenie nie jest sensowną jednostką pomiaru, bo jedno polecenie bywa zadaniem na minutę, a inne pracą na pół dnia.

Niemiecka analiza z serwisu Heise, która przypomniała ten pomiar 16 września, dorzuca jedną praktyczną obserwację: zadania oddawane mniejszym modelom zużywają od pięciu do siedmiu razy mniej energii na token niż modele największe.