Obraz z AI w trzy sekundy, bez konta i bez opłaty. W pliku nie ma ani słowa o tym, skąd pochodzi

Trzy polskie słowa wpisane wprost w adres strony i po niecałych trzech sekundach jest gotowy obraz. Bez konta, bez karty, bez ani jednego kliknięcia w zgodę. Plik rozłożony na części odpowiada na pytanie, czy niesie w sobie informację o tym, skąd pochodzi. Nie niesie.

To jest praktyczna strona całej dyskusji o oznaczaniu treści z AI. Można napisać przepis, można ogłosić standard - i nadal plik, który powstaje w trzy sekundy, wychodzi na świat czysty jak zdjęcie z telefonu.

Wystarczy darmowy generator działający przez zwykły adres internetowy - wpisujesz opis w adres, dostajesz obraz. Nie wymaga logowania, nie pyta o nic. Pierwszy obraz: pięćset dwanaście na pięćset dwanaście punktów, czterdzieści pięć kilobajtów, dwie i osiem dziesiątych sekundy. Drugi, większy: siedemset sześćdziesiąt osiem na pięćset dwanaście, czterdzieści dziewięć kilobajtów, podobny czas.

To ważne, bo dyskusja o generatorach obrazów toczy się zwykle wokół narzędzi, które wymagają konta i opłaty. Najłatwiej dostępna warstwa tego rynku nie wymaga żadnej z tych rzeczy, a to ona decyduje o tym, ile takich obrazów krąży po sieci.

Plik JPEG składa się z segmentów, a każdy ma swój znacznik. Po wypisaniu wszystkich widać jedno. Segment z metadanymi jest dokładnie jeden - EXIF, sześćset cztery bajty, ten sam format, w którym aparat fotograficzny zapisuje czas zdjęcia i przysłonę. Reszta to tablice kompresji i sam obraz.

W tym bloku jest ciekawostka: w polu przeznaczonym na producenta aparatu wpisana jest nazwa modelu, którym obraz powstał. Czyli ślad istnieje - tylko trzeba wiedzieć, czego szukać, i mieć czym zajrzeć. Żaden podgląd zdjęć w telefonie nie pokaże tego jako ostrzeżenia.

C2PA to standard podpisywania plików informacją o pochodzeniu - kto, czym i kiedy coś zrobił. Stoją za nim Adobe, Microsoft, Google i inni, a platformy społecznościowe używają go do automatycznego oznaczania treści. Wygląda to solidnie: podpis jest kryptograficzny, więc nie da się go podrobić.

Ale podrobienie nie jest tu problemem. Problemem jest usunięcie. Organizacja pisze o tym sama, w odpowiedziach na pytania:

Zdanie jest napisane spokojnie, ale mówi rzecz zasadniczą: podpis bywa z pliku usuwany, więc trzeba dołożyć drugi mechanizm - niewidoczny znak wodny - żeby dało się odnaleźć oryginał. To jest przyznanie, że sam podpis nie wystarczy.

Wydaje się oczywiste, że zwykłe ponowne zapisanie obrazu kasuje metadane. Test pokazuje, że nie. Wynik wychodzi odwrotny do oczekiwanego i dlatego stoi tutaj. Plik z wpisanym komentarzem przeszedł trzy operacje: zapis przez format PNG i z powrotem, zmniejszenie o połowę i zwykłe przekodowanie. Komentarz przeżył wszystkie trzy.

Ginie dopiero wtedy, gdy wydaje się wyraźne polecenie usunięcia metadanych. Rzecz w tym, że to polecenie jest w internecie normą, a nie wyjątkiem: narzędzia przygotowujące zdjęcia na strony wycinają metadane po to, żeby plik był lżejszy. Obraz nie traci podpisu przez przypadek. Traci go po drodze, w kroku, o którym nikt nie myśli.

Zrzut ekranu jest osobną kategorią i tu nie ma wątpliwości: zrzut tworzy nowy plik z pikseli na ekranie, więc niczego z oryginału nie przenosi. Nie wymaga to sprawdzania, bo wynika z tego, czym zrzut jest.

Unijny artykuł o obowiązkach przejrzystości wszedł w życie 2 sierpnia 2026 i nakłada obowiązek oznaczania treści generowanych maszynowo nie tylko na producentów modeli, ale też na firmy, które gotowych narzędzi u siebie używają. Sprawdzony przeze mnie generator nie wkłada do pliku niczego, co ten obowiązek by wypełniało. Odpowiedzialność spada więc w całości na tego, kto obraz publikuje.